Πέμπτη, Μαΐου 7


Ο καιρός μουντός
μα η καρδιά μου γελά,
περιμένει την άνοιξη
ή μάλλον τη φτιάχνει η ίδια.

Μια μεγάλη αγκαλιά με εκπλήσσει
καθώς τη συναντώ στη γωνία
και με κλείνει μέσα της
και απαλύνει φόβους και στενοχώριες
και το δάκρυ της λύτρωσης κυλά
χωρίς να προσπαθώ να το συγκρατήσω!

Δάκρυα, χαμόγελα, αγκαλιές
και ο ΑΓΩΝΑΣ αδιάκοπος...
μόνο έτσι μπορώ να ζω.

2 σχόλια:

Tonia είπε...

Ασπασία πέρασα να αφήσω τα φιλιά μου και διάβασα ωραίους στίχους.

Να είσαι καλά

aspa είπε...

Γεια σου Τόνια!

Σ' ευχαριστώ πολύ!
Επέστρεψα μετά από λίγο καιρό στον κόσμο του internet...
Χαίρομαι που πέρασες.

Πολλά φιλιά!