Παρασκευή, Απριλίου 17


Κι εσύ να λείπεις...


Σκέψου η ζωή να τραβάει το δρόμο της,
και συ να λείπεις,

να 'ρχονται οι Άνοιξες με πολλά διάπλατα παράθυρα,
και συ να λείπεις,

να 'ρχονται τα κορίτσια στα παγκάκια του κήπου με χρωματιστά φορέματα,
και συ να λείπεις,

οι νέοι να κολυμπάνε το μεσημέρι,
και συ να λείπεις,

Ενα ανθισμένο δέντρο να σκύβει στο νερό,
πολλές σημαίες ν' ανεμίζουν στα μπαλκόνια,
και συ να λείπεις,

Κι ύστερα ένα κλειδί να στρίβει
η κάμαρα να 'ναι σκοτεινή,
δυο στόματα να φιλιούνται στον ίσκιο,
και συ να λείπεις,

Σκέψου δυο χέρια να σφίγγονται,
και σένανε να σου λείπουν τα χέρια,
δυο κορμιά να παίρνονται,
και συ να κοιμάσαι κάτου απ' το χώμα,
και τα κουμπιά του σακακιού σου ν' αντέχουν πιότερο από σένα
κάτου απ' το χώμα,
κι η σφαίρα η σφηνωμένη στην καρδιά σου να μη λιώνει

Οταν η καρδιά σου,
που τόσο αγάπησε τον κόσμο,
θα 'χει λιώσει.

Να λείπεις- δεν είναι τίποτα να λείπεις.
Αν έχεις λείψει για ό,τι πρέπει,
θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλα εκείνα που γι' αυτά έχεις λείψει,
θα 'σαι για πάντα μέσα σ' όλο τον κόσμο...



Γιάννης Ρίτσος

2 σχόλια:

Diatton είπε...

Ποιητής τεράστιου βεληνεκούς! Από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις μαζί του!

Γι' αυτό και κάνεις πολύ καλά που τον ανεβάζεις!

Σου εύχομαι και χρόνια πολλά για τις μέρες...

aspa είπε...

@ Diatton

Καλώς ήρθες στη γειτονιά αυτή και χρόνια πολλά!

Αν μου έλεγε κάποιος να επιλέξω ένα ποιήμα του Γ. Ρίτσου να ανεβάσω δε θα μπορούσα να το κάνω, αλήθεια... Την Μ.Παρασκευή το βράδυ όμως ακουσα τον Κωνσταντίνο Κωνσταντόπουλο να απαγγέλει το συγκεκριμένο με τόσο καθηλωτικό τρόπο ώστε αποφάσισα να το αναρτήσω...

Καλό απόγευμα Diatton!